یخ های قطب درحال ذوب شدن.

نابودی کامل یخهای شناور قطبی تا سال 2015.

محققان اعلام کرده اند، یخهای دریایی قطب شمال تا تابستان سال 2015 به کل نابود شده و زیستگاه طبیعی بسیاری از جاندارن از جمله خرسهای قطبی از بین خواهند رفت.

ا

به گزارش خبرگزاری مهر، پیتر ودهمز استاد دانشگاه کمبریج می گوید یخی که بر روی آبهای قطب شمال شناور است با چنان سرعتی در حال ذوب شدن هستند که می توانند تا چهار سال دیگر به کل ناپدید شوند. با وجود اینکه این یخها در فصل زمستان دوباره باز خواهند گشت اما نبودن آنها در اواسط فصل تابستان می تواند در شکار خرسهای قطبی اختلال ایجاد کرده و منجر به انقراض این جانداران شوند.
یخهای شناور در میان روسیه، کانادا و گرینلند همزمان با فصول کم و زیاد می شوند و به تازگی به کمترین میزان خود یعنی حدود چهار میلیون کیلومتر مربع رسیده اند. بیشتر مدلهای موجود از وضعیت این یخها به نظارت بر کاهش حجم یخهای شناور پرداخته و میزان تخریب آنها را پیش بینی می کنند. با این همه ودهمز بر این باور است چنین پیش بینی هایی نمی تواند سرعت تاثیرگذاری تغییرات جوی بر روی از بین رفتن یخها را تعیین کند.

از این رو با وجود اینکه مدلهای موجود بیان می کنند که این یخها تا دهه 2030 باقی خواهند ماند، اما مطالعه جدید سرعت نازک شدن یخها را نیز در نظر گرفته و زمان نابودی این یخها را نزدیکتر از حد پیش بینی شده می داند. به گفته ویزلو مزلوسکی محقق مطالعات دریایی آمریکا که ودهمز مطالعه خود را بر اساس داده ها و مدل ارائه شده توسط او انجام داده، یخهای شناور در دریاهای قطبی در گرداب مرگی به دام افتاده اند که وضعیت آنها را وخیم کرده است.
بر اساس گزارش تلگراف، ودهمز نیز با تکیه بر مدل مزلوسکی می گوید سرعت از دست رفتن حجم یخهای شناور به اندازه ای بالا است که به زودی این حجم به صفر خواهد رسید. سال 2015 یکی از محتمل ترین پیش بینی هایی است که می توان برای تعیین تاریخ نابودی کامل این یخها در نظر گرفت. این یخها در زمستان سال آینده دوباره به وجود خواهند آمد اما نبود آنها در این بازه چند ماهه می تواند منجر به انقراض گونه های زیستی به ویژه خرسهای قطبی شود.



منبع : خبر گزاری مهر

افزودن بر روي:

مشکل درفضاپیمای روسیه.

رویای بازگشت روسیه به فضا شکست خورد/ مشکل در فضاپیمای روسی.

روسیه چندروز قبل فضاپیمای Phobos-Grunt را به سمت مریخ پرتاب کرد تا پس از 20سال بار دیگر به عرصه تحقیقات فضایی بازگردد اما این ماموریت لحظاتی پس از پرتاب دچار مشکل شد.

ا

به گزارش خبرگزاری مهر، فضاپیمای روسیه شب گذشته در ساعت 20:16 به وقت گرینوویچ (11:46 به وقت کشورمان) از پایگاه بایکونور قزاقستان پرتاب شد اما پس از دقایقی با مشکل مواجه شد. به طوریکه به نظر می رسد این فضاپیما که Phobos-Grunt نام دارد مشکلاتی در نرم افزارهای رایانه ای یا سیستم نیروی محرکه و یا شاید در هر دو بخش پیدا کرده است. همین مسئله موجب شده است که مرکز کنترل زمینی موقعیت و مسیر حرکت این روبات را گم کند.
در این خصوص ولادیمیر پوپوفکین ، رئیس آژانس فضایی روسیه توضیح داد: ما شب بدی را پشت سر گذاشتیم. در حقیقت دیگر نمی توانیم فضاپیما را پیدا کنیم. اکنون دیگر نمی توانیم موقعیت آن را شناسایی کنیم. به نظر می رسد که سیستم نیرومحرکه آن خراب شده است.
این فضاپیما که همراه با موشک زنیت- 2 پرتاب شده بود، در حدود 11 دقیقه پس از پرتاب از موشک خود جدا و پس از مدتی در فضا گم شد.
Phobos-Grunt که به سمت فوبوس ، یکی از بزرگترین قمرهای مریخ پرتاب شد قرار بود پس از20 سال روسیه را به عرصه تحقیقات فضایی بازگرداند.
درحقیقت روسیه امیدوار بود تا با پرتاب این کاوشگر در کنار رقیب قدیمی خود آمریکا و رقبای جدیدی چون چین و هند در تحقیقات فضایی شرکت کند.
این اولین ماموریت بین سیاره ای مسکو از سال 1988 بود. آخرین موفقیت روسیه در این عرضه در سال 1986 و با پرتاب کاوشگر وگا برای تحقیق درباره سیاره زهره (ونوس) و ستاره دنباله هالی انجام شد.
از آن پس، آژانس فضایی اتحاد جماهیر شوروی سابق و پس از آن روسیه با یک سری طولانی از حوادث و شکستها مواجه شد که مهمترین آنها در سال 1996 و زمانی رخ داد که کاوشگر مارس 96 به دلیل نقص موشک حامل در اقیانوس آرام سقوط کرد.
این درحالی بود که از آن زمان آمریکا، اروپا، چین و هند موفق شدند کاوشگرهای متعددی را به سمت مریخ روانه کنند.

پس از مدتها انتظار و تاخیر، کاوشگر Phobos-Grunt سرانجام در ماه ژوئن آخرین سری آزمایشات کیفیت پرواز را پشت سر گذاشت. این تصویر، این فضاپیمای روباتیک را درحالی نشان می دهد که از اتاق خلا آژانس فضایی روسیه در شمال مسکو خارج می شود

جاده های الکتریکی.

جاده های الکتریکی در آینده نیروی محرکه خودروها می شوند.

محققان در تلاش برای عملی کردن ایده حرکت خودروهای الکتریکی بر روی جاده های برقی، طرحی جدید ارائه کرده اند.

ا

به گزارش سرویس علم و فناوری برنا به نقل از نیوساینتیست، نیروی محرکه خودروهای آینده، جاده های الکتریکی است.

بر اساس گزارش از این طریق، نه تنها دیگر به نیاز استفاده از باتریهای سنگین در خودروهای الکتریکی که سبب افزایش وزن خودرو و صرف انرژی بیشتر برای حرکت خودرو می شود، نمی باشد بلکه دیگر خودرو به هنگام شارژ از کار نمی افتد.

محققان در تلاش برای عملی کردن این ایده که چندین دهه از ظهور آن می گذرد، ابتدا در جاده ها، برای ایجاد جاده های الکترو مگنت، سیمهای الکتریکی تعبیه کردند که از این طریق سیمهای برقی تعبیه شده در جاده ها، بتواند با سیم های الکتریکی که در خودرو جاسازی شدند، تعامل برقرار کنند. اما این طرح، به دلیل آنکه تطبیق سیم های تعببیه شده در جاده و خودرو با یکدیگر، به صرف انرژی زیادی نیازداشت، عملی نشد.

در حال حاضر محققان برای دستیابی به این ایده، در حال کار بر روی سیستمی هستند که نیروی الکتریکی را از طریق کمربندهای فلزی که داخل دو تایر خودرو جاسازی شده به سطح فلزی که روی جاده ها قرار می گیرد انتقال داده و سبب حرکت خودرو می شود.

یکی یگر ازاجرام منظومه شمسی.

کوتوله ی اریس

سیاره ای که پس از کشف آن پلوتو تحت تاثیر قرار گرفت، یکی از درخشان ترین اجرام در منظومه شمسی است که از حد انتظار کوچکتر است.

به گزارش سرویس دانش و فناوری پایگاه خبری سبد نیوز، سیاره ای که پس از کشف آن پلوتو تحت تاثیر قرار گرفت، یکی از درخشان ترین اجرام در منظومه شمسی است  که از حد انتظار کوچکتر است.

اریس، سیاره ی کوتوله ای است که در سال 2005 میلادی کشف شد و این کشف باعث گردید که پولوتو موقعیت خود را به عنوان سیاره از دست بدهد. این کوتوله از مقابل یک ستاره عبور کرده و این باعث فراهم آوردن دیدی واضح تر برای ستاره شناسان از زمان کشف آن گردیده است.

بر اساس تجزیه و تحلیل های جدید منتشر شده در نشریه Nature، این سیاره به اندازه پلوتون بوده و یکی از درخشانترین اجرام در منظومه ی شمسی است.

تصور دانشمندان از اریس به صورت مبهم باقی مانده بود، زیرا فاصله ی آن از زمین بسیار زیاد است، این فاصله بیشتر از سه برابر فاصله ی خورشید از پلوتو است. بعضی از برآوردها، اندازه ی آن را 25 درصد بزرگتر از پولوتو می دانند اما اعلام دقیق آن بدلیل فاصله ی زیاد، امکان پذیر نیست.

ستاره شناسان بر این باورند که اریس و پولوتو باید در یک زمان و از مواد مشابه تشکیل شده باشند اما بدلیل اینکه این دو با هم متفاوت هستند آنها دچار شگفتی شده اند.

رصدکهکشان بسیاردور.

رصد انفجار شگفت انگیز پرتوهای گاما در دو کهکشان دور دست.

تیمی از ستاره شناسان بین المللی با استفاده از تلسکوپ VLT توانستند انفجار شگفت انگیز پرتوهای گاما در دو کهکشان بسیار دور را رصد کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، ستاره شناسان بین المللی با استفاده از تلسکوپ VLT رصدخانه جنوبی اروپا (اسو) واقع در شیلی یک نور کوتاه اما بسیار شدید را از یک انفجار پرتوهای گاما در یک زوج کهکشان بسیار دور رصد کردند.
این انفجار را در ابتدا تلسکوپ فضایی پرتوهای گامای فرمی ناسا و ماهواره سوئیفت شناسایی کردند و سپس سیستم GROND تلسکوپ MPG/ESO در شیلی آن را مشاهده کرد و بعد تلسکوپ VLT جزئیات دقیق آن را یک روز پس از انفجار مورد بررسی قرار داد.
رصدهای تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا نشان می دهد که نور برانگیخته از این انفجار که GRB 090323 نام دارد از میان گازهای کهکشانی عبور کرده است که در آن انفجار رخ داده و بعد به کهکشان همسایه رسیده است.
این کهکشانها بسیار دور هستند و در فاصله 12 میلیارد سال نوری از زمین قرار دارند.
این محققان در این خصوص توضیح دادند: در مدت این تحقیق، ما هیچ تصوری از اینکه چه چیزی کشف خواهیم کرد نداشتیم. گاز سرد این کهکشان دلیلی از ماهیت شیمیایی شگفت انگیز آنها بود. این دو کهکشان محتوی مقادیر بالایی از عناصر سنگین هستند. ما هرگز انتظار نداشتیم که جهان تا این حد از نظر شیمیایی بالغ و تکامل یافته باشد.
زمانی که نور حاصل از انفجار پرتوهای گاما از کهکشانها عبور کرد این گاز به نوعی فیلتر تبدیل شد و بخشی از نور را در برخی از طول موجها جذب کرد.
براساس گزارش Astronomy Now Online، برپایه تئوریهای تشکیل کهکشانها، عناصر سنگین تر باید در بخش دوم چرخه حیات ستارگان ساخته شوند و به تدریج، زمانی که این ستارگان می میرند در گازهای کهکشانی جمع شوند.

به همین دلیل، فرایند غنی سازی عناصر سنگین به دانشمندان این اجازه را می دهد که سن کهکشانها را تعیین کنند.
این درحالی است که این دو کهکشان که کمتر از دو میلیارد سال پس از بیگ بنگ به وجود آمده اند غنی از عناصر سنگین هستند و همین مسئله شگفتی ستاره شناسان را برانگیخته است.
رصدهای تلسکوپ VLT از این فرضیه حمایت می کند که انفجارهای پرتوهای گاما در این کهکشانها با فرایندهای شدید تشکیل ستارگان مرتبط هستند.
این ستاره شناسان افزودند: ما بسیار خوش شانس بودیم که توانستیم GRB 090323 را در لحظه ای که به اندازه کافی درخشان بود رصد کنیم. به این ترتیب موفق شدیم نتایجی با جزئیات بسیار بالا به دست آوریم. انفجارات پرتوهای گاما در دوره های بسیار کوتاهی رخ می دهند و بنابراین جمع آوری اطلاعات دقیق درباره آنها بسیار دشوار است.



منبع : خبر گزاری مهر