ساختارفضاپیماها.
ساختمان فضاپيما عبارت است از يك اتاقك جعبه مانند سبك وزن كه از تركيب گرافيت (كربن طبيعي) با اندود پلاستيكي ساخته شده و بر روي يك هسته لانه زنبوري قرار گرفته.
اين ساختمان, محكم اما سبك است و پايگاه مناسبي براي ابزارهاي علمي محسوب مي شود. مثلاً ساختمان فضاپيما 700 كيلوگرم سبك تر از يك ساختمان آلومينيومي مشابه است. يك قاب سبك با بيش از 20000 سلول خورشيدي سيليكون 4600 واتي، هنگامي كه نور خورشيد وجود دارد توان مورد نياز فضاپيما را تأمين مي كند.
هنگامي كه نور خورشيد وجود دارد يك بخش از صف سلول هاي خورشيدي هميشه رو به خورشید حركت مي كند و يك باتري با 24 سلول نيكل-هيدروژن را شارژ مي كند تا در موقعي كه فضاپيما در فاز پشت به مدار است به فضاپيما و ابزارها نيروي لازم را بدهد.
سيستم ذخيره داده هاي فضاپيما مي تواند بيش از 100 گيگابايت داده علمي را روي صفحه ذخيره كند. سپس در هر دور گردش در مدار، همه داده هاي جمع آوري شده توسط فضاپيما از راه يك سيستم ارتباطاتي با باند ايكس به يك يا دو ايستگاه زميني در منطقه قطب ارسال می شود.
فضاپيما همچنين مي تواند علاوه بر عبور داده هاي علمي آنها را مستقيماً براي ايستگاه هاي زميني منتشر كند. ايستگاه هاي زميني همچنين براي فضاپيما و كار و عمليات ابزارهاي علمي آن، گنجايش بالايي با باند اس دارند.
همچنين زيرسيستم ارتباطاتي با باند اس مي تواند از ميان ماهواره هاي همراه TDROSS ناسا نيز با فضاپيما ارتباط برقرار كند تا به طور دوره اي فضاپيما را تعقيب كند، مدار و گردش فضاپيما را مو به مو محاسبه كند و فرمان هايي صادر كند تا فضاپيما را با مدار تطبيق دهد و آن را در حدود تعريف شده نگه دارد.
به طور دایم وضع و محل قرارگيري فضاپيما بررسي مي شود و وضع حركت آن با تكيه گاه چرخ تخليه كه با حركت مغناطيسي كنترل مي شود، تنظيم مي شود. واكنش با حوزه مغناطيسي زمين براي اين كارها ابزار لازم را فراهم مي كند.
خلاصه سيستم هاي انواع فضاپيماها
سيستم هاي مشترك در فضاپيماها عبارتند از:
-تأمين كننده نيرو
-ارتباطات
-نيروي رانش/ كنترل محل قرار گرفتن
-كنترل دما
-تعيين مسير/ هدايت
-ابزار علمي
باتري ها: باتري هايي مثل آنچه كه روي اسپوتنيك بود بعد از مدتي از كار مي افتند. باتري هاي قابل شارژ، براي موقعي كه فضاپيما از ميان سايه يك سياره عبور مي كند يا هنگام عمليات موقعي كه قاب هاي صفحات خورشيدي به سمت خورشيد نيستند، به عنوان پشتيبان سلول هاي خورشيدي مورد استفاده قرار مي گيرد.
سلول هاي خورشيدي: مثل ماشين حساب است. اين سلول ها براي بيشتر ماهواره ها و سفينه ها انتخاب مي شوند. چون كه فضا واقعاً پرنور است و آنها براي هميشه دوام مي آورند. سلول هاي خورشيدي شبيه به بال هاي بزرگي روي ماهواره هستند و مي توانند چند هزار وات نيرو بدهند. اينها براي سفينه هاي فضايي كه به اعماق فضا مي روند چندان مناسب نيستند. مثلاً براي استفاده در سفينه هايي كه به مشتری مي روند و خيلي از خورشيد دور مي شوند اصلاً خوب نيستند.
سلول هاي سوختي: اين سلول ها هيدروژن و اكسيژن مي سوزانند تا الكتريسيته توليد كنند. براي سفينه هايي مثل آپولو كه انسان در آنها است يا شاتل كه بايد اكسيژن ذخيره شده را به همه جا حمل كند مناسب است. اما براي سفينه هايي كه حامل بشر نيستند مناسب نيستند. چون مثل باتري ها بعد از مدتي از كار مي افتند.
